HMP — Heavy Metal Pages
Baner HMP 1

Grzegorz Kupczyk – Czas na zmianę

Grzegorz Kupczyk wydał kolejny album solowy. „Aperitif” to
kolejny dowód na to, że ten wszechstronny wokalista już na dobre
pozbywa się łatki jednowymiarowego, typowo metalowego
krzykacza, sprawdzając się w bardzo różnorodnym repertuarze.
Mamy tu więc pop, rock‘n’rolla i alternatywnego rocka oraz sporą
dozę przebojowości. Są też zaskakujące duety, ale finał jest iście
metalowy, bo od korzeni uciec się nie da.

HMP: Materiał na kolejny album mieliście gotowy już krótko po
premierze płyty „Grzegorz Kupczyk”. Skąd wzięło się to twórcze i
wydawnicze przyspieszenie?
Grzegorz Kupczyk: Paweł Oziabło to skarb, diament – jakkolwiek go
określić. Niesamowicie płodny twórczo. Tak naprawdę miał już kawałki na
nową płytę w kilka miesięcy od premiery poprzedniej. (śmiech)

Jak doszło do nawiązania współpracy z Mystic Production?
Przekonał ich ten najnowszy materiał, czy decyzje zapadły już
dzięki poprzedniemu albumowi?
Z Michałem Wardzałą znamy się już tak długo, że nawet trudno nam było
przypomnieć sobie, kiedy się poznaliśmy. Łączy nas pasja do tego, co
robimy, miłość do muzyki, przyjaźń, wzajemny szacunek i… oczywiście
biznes.

W sumie szkoda, że doszło do tej współpracy dopiero teraz, bo po
bankructwie firmy Metal Mind album „Grzegorz Kupczyk”, a do
tego inne twoje wydawnictwa, choćby ostatnie firmowane nazwą
Ceti, nie są już dostępne. Są szanse na ich kompaktowe i winylowe
wznowienia, żeby back katalog twego artystycznego dorobku był
cały czas dostępny?
Jakoś tak się złożyło, że trafiłem do MMP, a więc nie działałem w
poszukiwaniach innych wydawców. Dopiero upadek Metal Mindu
spowodował, że zacząłem organizować w sobie dalsze plany i działania.
Postanowiłem skontaktować się z Michałem. Troszkę to trwało, bo jest
zwykle bardzo zabiegany, ale w końcu się dopięliśmy. Spotkanie, które
odbyło się w siedzibie firmy, było przesympatyczne i bardzo owocne.
Efektem tego spotkania jest właśnie kontrakt z Mystic Production.
Przyznam, że bardzo się cieszę, a opieka firmy jest fantastyczna. Co do
MMP są z mojej strony prowadzone działania prawne wobec syndyka w
kwestii odzyskania praw i późniejszych reedycji materiałów związanych z
moją osobą.

Teraz jednak najważniejszy jest „Aperitif”. Co sprawiło, że ten
niezbyt mocny, właściwie popowy, utwór nie tylko otwiera płytę, ale
jest też numerem tytułowym?
Gdy ustalaliśmy kolejność piosenek do albumu, stało się coś bardzo
zaskakującego – otóż gdy otrzymałem do przesłuchania pierwsze zgrania
materiału, piosenki ustawiły się w kolejności alfabetycznej i strasznie mi
się to spodobało, postanowiłem, że tak powinno zostać. Założyłem, że ten
fajny kawałek będzie właśnie takim intro do całości materiału zawartego
na płycie. Najpierw lekki poczęstunek „Aperitif”, potem tłusto, aż do
ostrego finału.

10 zróżnicowanych utworów, właściwie bez wyjątku potencjalnych
singli – to wasza reakcja na to, że streaming przewartościował
wszystko, a ludzie coraz rzadziej słuchają całych płyt, preferując
playlisty złożone z pojedynczych utworów?
Nie, nie było w nas celowania w potrzeby streamingu. Po prostu
pracowaliśmy nad fajną muzyką. Jesteśmy wszyscy bez wyjątku ludźmi
bardzo pozytywnie nastawionymi do życia i to odzwierciedla się w muzyce
zawartej na tym albumie.

Tym razem spędziliście w studio znacznie więcej czasu. Miało to
wpływ na ostateczny kształt „Aperitifu”?
Bardzo dużo czasu poświęciliśmy na dopracowania wokalne, przebiegi
linii melodycznych, chórków, harmonii dlatego tyle to zajęło. Tutaj
nieprawdopodobnie pomocny był Grześ Stępień, który właściwie jest
głównym pomysłodawcą chórków oraz harmonii w nich. Podeszliśmy do
tego materiału (nie ma powodu abym to ukrywał) produkcyjnie. Miał być
to doskonale wyprodukowany brzmieniowo cios i jest. Realizator Mariusz
Piętka był niezwykle pomocny przy zmianach, czy nawet uzupełnieniach
aranżacyjnych. Udowodnił po raz kolejny, że nie wielkie, wypasione i
szpanerskie studia, a ludzie, którzy to robią, są najbardziej wartościowi.
Zagrał także na instrumentach klawiszowych.

Płyta jest generalnie dość krótka, trwa niewiele ponad pół godziny
– to również znak czasów, nie chcieliście przytłoczyć słuchaczy
nadmiarem muzyki?
Od lat powtarzam, że najbardziej wartościowe i wręcz ikoniczne płyty nie
były dłuższe niż 40 min i było idealnie. Taki tuz jak „Rising” Rainbow ma
33 minuty. (śmiech)

Płyta solowa, ale ponownie dałeś pole do popisu kolegom,
zwłaszcza kompozytorowi Pawłowi Oziable oraz tekściarzom
Grzegorzowi Stępniowi i Tomaszowi Staszczykowi, z którym
współpracujesz zresztą od lat. Daje ci to nowe możliwości?
Oddając palmę pierwszeństwa kolegom z zespołu unikam niejako

powtarzalności i przewidywalności. Gdybym nadal tylko ja komponował i
pisał teksty tak właśnie by było. Uznałem, że czas na zmianę.

Odbieram ten album tak, że jeszcze bardziej niż przy okazji
poprzedniego postanowiłeś pozbyć się łatki heavymetalowego
wokalisty i pokazać swoje ogromne, dotąd albo nie do końca
wykorzystywane, albo też nieznane szerszej publiczności,
możliwości. Można powiedzieć, że „Aperitif” to dla ciebie nowy
rozdział?
Trafne spostrzeżenie. Faktycznie tak się dzieje, przy czym należy
zauważyć, że ja nie odcinam się od tego, co zrobiłem do tej pory. Jestem
bardzo dumny z moich dotychczasowych poczynań muzycznych, jednak
jestem wokalistą wykształconym i nie ukrywam, że zależy mi na
pokazaniu się z każdej strony jako wykonawca. Uważam, że umiem dużo
więcej. Muzyka hardrockowa jest bardziej otwarta, heavy jednak ma
swoje zasady a tym samym ograniczenia. W hard jest więcej miejsca na
różnorodność. Czy nowy rozdział… hmmm… możliwe, aczkolwiek nie jest
powiedziane, że następna płyta nie będzie detonacyjna. (śmiech)

To dlatego więcej na tej płycie rock ‘n’ rolla niż metalu, czy
hard‘n’heavy, do którego przez lata przyzwyczaiłeś swoich fanów?
To zależy co, poczujemy. Staram się, a właściwie nawet wiem, że nie robię
niczego, dla taniego poklasku. Nie jestem niczyją własnością i dzięki temu
mam swobodę wyrazu artystycznego.

Są też na „Aperitifie” utwory jeszcze bardziej nieoczywiste, jak
kojarzący się z alternatywnym rockiem „Przez mrok” i
zróżnicowany „Dach”. Wracasz w nich niejako do twórczych
poszukiwań jeszcze z lat 90., których efektem był album „W imię
prawa”?
Nawiązując do twojego pytania o utwór „Przez mrok” wiąże się z nim
pewna anegdota. Otóż, gdy już zakończyliśmy wbijanie wokali i
przymierzaliśmy się do zgrań, Mariusz Piętka zaskoczony krzyknął „Ale
chłopaki, tu jest jeszcze jeden kawałek do zaśpiewania!” i faktycznie
okazało się, że zapomnieliśmy o nim, nie było do tego kawałka tekstu.
Poprosiłem więc Ornetta (autora większości tekstów na płycie), aby
skrobnął coś. Zaskoczony moją propozycją wziął kartkę, ołówek i ukrył się
gdzieś w pokoju. Po około 30 minutach pojawił się z tekstem. Spłodził
doskonały tekst, a sam utwór obronił się wyśmienicie. Uważamy, że
„Przez mrok” to bardzo nowoczesny kawałek, bardzo go lubimy.

Jest jednak utwór „Naznaczony”, drugi singlowy i zamykający
płytę, mogący kojarzyć się z klasycznym stylem Turbo oraz Ceti.
Zmiany zmianami, ale nie da się uciec od tego, co z takim
powodzeniem robiłeś przez lata?
To właśnie to!, o czym wspomniałem wcześniej. Ja się nie odcinam. Lubię

czasem przygrzać a „Naznaczony” to pełen spontan, tak nam poszło.
Podczas sesji oprócz bardzo intensywnych prac był czas także na zabawę i
odloty. „Naznaczony” jest właśnie efektem takiego odlotu.

Nie nagrałeś tym razem klasycznej ballady. Nie chciałeś się
powtarzać, czy zabrakło pomysłu na taki utwór?
Jakoś nie było weny na balladę – jak też wcześniej wspomniałem nic na
siłę.

Nie jesteś wokalnym egoistą, zagarniającym wszystkie partie na
płycie dla siebie. Skąd pomysł na dopełnienie singlowego „Party
Doll” chórkami Katarzyny Bieńkowskiej oraz duet z Anną Rusowicz
w „Dachu”?
Utwór „Dach” został stworzony tak, aby mogła zaśpiewać to kobieta.
Zaprosiłem więc moją serdeczna przyjaciółkę Anię Rusowicz, aby to
zaśpiewała. Wyszło bombowo. Z kolei Kasia Bieńkowska to wspaniała
wokalistka obdarzona bardzo silnym, świetnie brzmiącym głosem.
Występowaliśmy już niejednokrotnie razem. Gdy padł temat alikwotów w
chórkach natychmiast pomyślałem o Kasi. Dała takiego czadu, że szczena
na ziemi. Kasia zaśpiewała także w utworze tytułowym.

Okładka jest kiczowata i sprawia wrażenie niedopracowanej, ale
nie można jej odmówić żartobliwego charakteru – rock‘n’rollowa
impreza, na której strumieniami leje się 100% mleko, to jest
właśnie przyszłość rocka (śmiech)?
Tak, począwszy od zabawnej okładki (troszkę nawet kpina wybujałych ego
niektórych osób) aż po zabawową „Party Doll”. Celowo na butelkach jest
napis „mleko”, to wszystko jest żartem i oficjalnym pokazem gdzie mamy
tę, ciągle powtarzającą się, powagę w muzyce rockowej. Zaznaczyć
należy, że okładka to nie AI, a klasyczne rękodzieło Alicji „Alko”
Ludwichowskiej. Ala chciała jeszcze coś zmieniać. Odrzekłem: Nie! Jest
tak, jak chciałem. Mógłbym robić różne czary mary z okładką – stać mnie
na to, ale nie chciałem. Okładka została zaprezentowana w dyrekcji
Mystic i całkowicie zaakceptowana.

Skoro poruszyliśmy już temat kojarzący się ze zdrowym trybem
życia: zdradzisz tajemnicę tego, że mając 67 lat jesteś wciąż w tak
fenomenalnej formie wokalnej, o której wielu, znacznie młodszych
wokalistów, może tylko pomarzyć?
(Śmiech).

Wiele razy słyszę to pytanie… Myślę, że to sprawa genów
(śmiech), a tak na poważnie: bardzo dbam o głos, o zdrowie, trenuję
sport, pływam, nie palę, staram się zdrowo odżywiać. Większość czasu
spędzam na swoim ranczo – świeże powietrze, przyroda, cisza, brak
telewizji daje mi zupełnie inne poczucie czasu, jak i rzeczywistości. Nie
znaczy to, że nie jestem na bieżąco. Jestem po prostu osobą, która uważa,

że są ważniejsze sprawy niż zamulanie umysłów i unifikacja wszystkiego,
co się da.

Wygląda na to, że NZB, która to nazwa pojawia się również na
okładce, jest już twoim stałym zespołem. Dobrze się dogadujecie,
ta współpraca będzie kontynuowana?
NZB to skład ludzi jakby z innego świata – weseli, uśmiechnięci, nie
mający parcia na szkło i tzw. pijar. Oczywiście, że cieszy ich każdy sukces,
płyta, ale też cieszymy się sobą. Bardzo lubimy spędzać ze sobą czas.
Uważamy się za pełnoprawny zespół i już przygotowujemy materiał na
kolejny album.

Jak będzie wyglądać koncertowa promocja „Aperitifu”, zamierzacie
ruszyć jesienią w trasę, zaprezentować ten materiał w odsłonie live
jak największej liczbie słuchaczy?
Tydzień po premierze płyty wyruszamy w trasę promującą „Aperitif”,
która będzie miała swój finał 20 grudnia 2026. Zostaliśmy zaproszeni
przez zespoły Nocny Kochanek oraz TSA- Dream Team jako gość
specjalny. Mamy też dwa całkowicie własne koncerty, między innymi w
Hard Rock Cafe w Warszawie 13 listopada.

Wojciech Chamryk

Zapisz się do newslettera