DR MISIO - Zmartwychwstaniemy

Opublikowano: piątek, 30, czerwiec 2017 19:23 | Crowbar

(2017 Universal Music)

Autor: Wojciech Chamryk

Tracklist:
1. Zmartwychwstaniemy

2. Mordor

3. Pismo

4. Bądź moim Googlem

5. Ochroniarz

6. Nonsens

7. Hejter

8. Za dużo

9. Klubokawiarnia Smutek

10. Po nas

11. Halina

Lineup:

Arek Jakubik - wokal

Paweł Derentowicz - gitara

Mario Matysek - gitara basowa

Radek Kupis - klawisze

Janek Prościński - perkusja

Po zdecydowanie rockowych albumach „Młodzi” i „Pogo“ Dr Misio śpiewającego aktora Arkadiusza Jakubika powrócił z trzecią, dość zaskakującą płytą. Zmiany nie dotyczą tu warstwy tekstowej, bo autorami słów ponownie są Krzysztof Varga (dziewięć utworów) i Marcin Świetlicki (dwa pozostałe), ale strona muzyczna uległa diametralnej zmianie. Ma to zapewne związek z nowym producentem grupy, bowiem Olafa Deriglasoffa zastąpił na tym stanowisku Kuba Galiński.

Jest on znany ze współpracy głównie z popowymi czy lżej brzmiącymi artystami, dlatego też pewnie na „Zmartwychwstaniemy” partie mocnych gitar zastąpiła elektronika. Czasem mroczna i nowoczesna, ale znacznie częściej odwołująca się od estetyki lat 80., czasów dominacji nurtu new romantic i tym podobnych dźwięków. Słychać to choćby w synthpopowym „Bądź moim Googlem“, „Nonsensie“ czy kilku innych utworach, co sprawia, że Dr Misio tak przebojowo i przystępnie dotąd nie brzmiał. Nie znaczy to rzecz jasna, że gitarowych partii na tej płycie zabrakło, ale są one znacznie łagodniejsze, ukryte w aranżacjach, rzadko kiedy wysuwając się na plan pierwszy, tak jak na przykład w „Piśmie“. Urozmaicona jest też warstwa wokalna, bo nie dość, że jak dla mnie jest to najlepsze dokonanie Arkadiusza Jakubika jako śpiewaka, to jeszcze mamy tu sporą różnorodność jego partii oraz liczne chórki, w tym żeńskie. Poza wymienionymi już wyżej utworami zaciekawiają też bardziej eksperymentalne „Klubokawiarnia Smutek“ (minimalistyczne granie z partiami saksofonu) i „Po nas“, łączący brzmienie i melodykę The Doors z nowoczesną elektroniką.

Mamy też bonus, finałową „Halinę“, coś w stylu parodii disco polo i italo disco, prześmiewczy numer z tanecznym bitem – znając polskie realia i typowe gusta nie zdziwiłbym się jednak, gdyby ten pastiszowy utwór został odebrany odmiennie niż zakładali jego twórcy, stając się największym przebojem z tej udanej płyty.

(5/6)

Wojciech Chamryk