SULPHURHAZE/OMENFILTH - Veneration Of Cruel Lust

Opublikowano: niedziela, 14, lipiec 2019 21:50 | Crowbar

(2017 Putrid Cult)

Autor: Wojciech Chamryk

sulphurhaze omenfilth-veneration-of-cruel-lust s

Tracklist:
Sulphurhaze:
1. The Final Night

2. Behold The Darkness
3. Jama Pekel (Master’s Hammer cover)
4. Burided Alive
Omenfilth:
5. Adventum Tempestrem
6. In The Spirit Of Cult Apostasy

7. Immortal Oblivion
8. Shades Cast No Shadows
9. Evil (Mercyful Fate cover)
10. Dawn Of Damnation (Live)

Lineup:
Sulphurhaze:
Adrian S.O.S. – gitara, śpiew
ö – bas, śpiew
Fatum – perkusja
Omenfilth:
Deathfield – śpiew, gitara
Von Necroticus – gitara
Guillver – bas
Emil The Dragon – perkusja

Idea splitów trzyma się w podziemiu nadzwyczaj mocno, dzięki czemu wciąż ukazują się winylowe i kompatowe krążki oraz całe multum kaset, mniej lub bardziej udane efekty międzynarodowej współpracy. „Veneration Of Cruel Lust“ to akurat płyta CD i materiał naprawdę ciekawy, ze szczególnym naciskiem na część w wykonaniu Sulphurhaze.

Trio z Irlandii łupie bowiem na swym debiutanckim materiale black/thrash starej szkoły, zakorzeniony w przełomie lat 80. i 90. Wpływy od wczesnego Bathory przez Hellhammer do Dissection, szybkie tempa z blastami na czele, świdrujące gitary, wściekły skrzek z okazjonalnymi próbami naśladowania Kinga Diamonda, a do tego konkretna wersja klasyka Master’s Hammer – jeśli Sulphurhaze jeszcze coś nagrają na pewno tego posłucham.

(4,5/6)

Omenfilth są z kolei z Filipin, mają już konkretny dorobek z trzema albumami studyjnymi włącznie, ale ich black na grecką modłę jakoś mnie do siebie nie przekonał. Co innego bowiem wielbić pierwsze płyty Varathron czy Rotting Christ, co innego zaś próbować grać w tym stylu, i to co najmniej tak dobrze. Jak by więc do drugiej części „Veneration Of Cruel Lust“ nie podchodzić to jst to tylko kopia: poprawnie zagrany, mroczny, prymitywny black i nic więcej. Cover Mercyful Fate też wyszedł im tak sobie – być może jestem za bardzo przywyczajony do wersji oryginalnej, ale to wykonanie „Evil“ zostało odarte z tego jedynego w swoim rodzaju klimatu, czego skutkiem jest utwór podobny do oryginału, ale pozbawiony jego mocy i klasy. Koncertowy „Dawn Of Damnation“ też po prostu jest, zapychając miejsce na płycie, bo znacznie odstaje brzmieniowo od materiału studyjnego. Pewnie gdyby wszystkie utwory Omenfilth trafiły tu w tak surowo brzmiących wersjach live pewnie nie zwróciłbym na to uwagi, a tak jakiś zgrzyt jednak jest, nawet gdy weźmiemy poprawkę na stylistykę i typową dla niej surowość/siermiężność brzmienia.

(3/6)

Wojciech Chamryk