Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Nowy numer

hmp 72sm

Szukaj na stronie

HMP Poleca

dog eat dog 2019 abk fall instastory posterzyx m

walkyrya italian metal band 111019 m-artzzz b

mh plakat b

mortis plakat m

destroyers i jaguar plakat krakow 1zzz m

praying mantis plakat m

pestilence poster oba net 1k m

hitten plakatz m

true thrash fest m

ghost plakatz m

sacred reichs m

sacred reich plakatc m

alterbridge posterb1zyx m

annihilator plakat666 b

exumer plakat m

voivod plakatzyx m

metalowa-wigilia-2019-web-posterzyx m

deeppurple-poster m

dreamtheater-poster m

rhapsodyoffire-posterb1 m

hammerfall posterb1 m

atropha plakatzzz m

lamb of god i kreator plakat m

mystic festival 2020 m

ANNIHILATOR - Warszawa - 24.10.2015

Annihilator - Proxima - 24 października 2015

Dwudziestego czwartego października w warszawskiej Proximie odbył się koncert kanadyjskiego zespołu Annihilator, kapeli która na stałe wpisała się do historii muzyki, głównie za sprawą swych dwóch pierwszych wyjątkowych i doskonałych albumów. Na szczęście zespół Jeffa Watersa ma w swym dorobku wystarczająco dużo dobrych kompozycji, by nie skupiać się jedynie na wspomnianych “Alice In Hell” i “Never, Neverland”, jednak nie ma co ukrywać - prawdziwa magia i urok muzyki tej kapeli, stanowią właśnie te dwa wydawnictwa. Siłą rzeczy nie mogło ich zabraknąć, tak samo jak numerów z nieszczęsnej nowej płyty, w końcu koncert odbył się w ramach trasy promującej najnowszy album. Setlista jednak została bardzo dobrze wyważona, zawierając w sobie odpowiednią dozę starych i nowych utworów.

Forma wokalna Jeffa Watersa pozostawiała dużo do życzenia. Od niedawna, z powodu odejścia Dave’a Paddena, Jeff znowu piastuje stanowisko gardłowego w zespole. Nie jest może najlepszym wokalistą, ale dał radę. Co tym bardziej zasługuje na uznanie, jeżeli wierzyć jego zapewnieniom, które prezentował pomiędzy utworami, że będąc podziębionym chciał pierwotnie odwołać warszawski i krakowski występ. Na szczęście do tego nie doszło, a muzyka Annihilator jest na tyle dobra, że nawet z miernymi popisami wokalnymi prezentowała się znakomicie. A wokale były w istocie mierne - brakowało im agresywności, pazura, wyższych tonów i heavy metalowego blichtru, tak znanego choćby z “Alice In Hell”. Waters na szczęście nawet z tego potrafił wybrnąć, zachęcając żywo publiczność do odśpiewania refrenów za niego. Do tego z biegiem czasu trwania koncertu, dał się ponieść klimatowi tak bardzo, że nawet czasem starał się unieść swój głos wyżej i nadać mu tchnienie thrashowej agresji. Wychodziło tak sobie, ale atmosfera koncertu była tak mocno absorbująca, że nie sposób było nie potraktować z sympatią takich prób z jego strony.

Zapowiadało się nieźle, zwłaszcza że Annihilator, zaczął wyśmienicie mocnym “King of the Kill”. Potem jednak widać było, że entuzjazm opadł, choć kilku optymistów nadal próbowało usilnie nie zwracać na to uwagi. Zaczęło być drętwo, gdyż Annihilator skupił się na grze nowszych kawałków. I tak po “King of the Kill” musieliśmy przemęczyć “Snap”, “Suicide Society”, “Creepin’ Again” z ostatniej płyty i “No Way Out” z “Feast”. “Creepin’ Again” wypadło z tego wszystkiego w sumie najlepiej, mając dobre momenty, jednak całość poczęła już trochę nużyć. Na szczęście po dość ospałym początku, w końcu zaczęło się coś dziać i ze sceny poczęły się lać kaskady energii i mocy.

Pojawiły się takie szlagiery, które podziałały niczym wystrzelony neutron w reaktorze jądrowym. Nie zabrakło takich ciosów jak “Alison Hell”, “Phantasmagoria”, “W.T.Y.D.”, “Set The World on Fire”, “Tricks and Traps” czy “Never, Neverland”. Mimo kilku kap i wtop, zespół nie zgubił się ani razu. Jak widać można się pomylić na żywo, odegrać niektóre partie wolniej, a mimo to nadal zagrać dobry koncert.

Widać było jak na dłoni technologiczną i jakościową przepaść, która oddziela klasyczne kompozycje Annihilatora, nawet te z połowy lat dziewięćdziesiątych, od tych najnowszych. Kawałki z ostatnich płyt brzmiały jakby je tworzył zupełnie inny i wyraźniej słabszy zespół. Były płaskie i generalnie mało charakterystyczne, niczym produkt w stylu Avenged Sevenfold, podczas gdy klasyczne numery miały w sobie pierwotną siłę i, co jest o tyle ciekawe, gdyż mówimy o kompozycjach co najmniej dwudziestoparoletnich, orzeźwiającą werwę.

Można było podejrzewać, że na koncercie pojawią się utwory z płyt, na których Jeff Waters był głównym wokalistą, gdyż to je w końcu pisał poniekąd “pod siebie”. I w istocie - oprócz wspomnianych “Tricks and Traps” i “King of the Kill”, mogliśmy usłyszeć również “Second To None”, który wypadł wyjątkowo dobrze, “Ultraparanoia” i “Refresh the Demon”. Jeff Waters dorzucił także dla urozmaicenia setlisty nieszablonowe kompozycje w postaci “Chicken and Corn” i “Brain Dance”. Szybki medley “Kraf Diner” i “21” oraz świetna solówka perkusyjna Mike’a Harshawa dopełniły pejzażu agresji i kultu prędkości.

Prawdziwym sztosem był jednak ostatni utwór, który został zaprezentowany w pełnej krasie, bez wyrwanych pazurów, bez spiłowanych kłów i bez ugłaskanej formy. Z całą swą mocą furii i agresji uderzył w nas rozpędzony techniczny “Human Insecticide” - zagrany co najmniej tak samo szybko jak na płycie o ile nie szybciej i w dodatku niezwykle wiernie! Jeżeli ktoś jeszcze nie miał ciar po “Alison Hell” i “Never, Neverland”, to teraz mógł to nadrobić w nadmiarze. Było to idealne zwieńczenie tego wieczoru.

Choć wiele wskazywało na to, że będzie to przeciętny koncert, to jednak okazał się zdecydowanie wart swojej ceny, która widniała na biletach. Cały zespół stanął na wysokości zadania, nie tylko Jeff Waters ale także jego towarzysze, których idąc za przykładem Dave’a Mustaine’a, Jeff zmienia kontrolnie co parę lat. Aż strach pomyśleć, co by było, gdyby Annihilator był w pełnej formie i z dobrym wokalistą na stanie. No właśnie, a propos - do Exodus wrócił Souza, do Metal Church Mike Howe, może czas by Waters uśmiechnął się do Randy'ego Rampage’a? Jak wiadomo, są na to małe szanse, ale pomarzyć zawsze można...

Aleksander Trojanowski

 

129_exhorder_158x600px_eu.gif 126_bulletraid_baner2.gif 124_italian_metal.png 125_mantiz_pion.jpg 127_velesar_maly_baner_reklama_hmp2.png

Goście

2540709
DzisiajDzisiaj2888
WczorajWczoraj3238
Ten tydzieńTen tydzień9236
Ten miesiącTen miesiąc58172
WszystkieWszystkie2540709
34.204.191.31