Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Nowy numer

hmp 78sm

Szukaj na stronie

HMP Poleca

legendy metaluiuy m

accept posterb1yyy m

helloween i hammerfallzzz m

vdgg plakat nowe daty m

steelpanther 2022pol m

 

BURNING SAVIOURS - Boken om förbannelsen

 

(2014 I Hate)
Autor: Wojciech Chamryk
burningsaviours-bakenoutforhannelsen
1. Förbannelsen
2. Midnight
3. The Offering
4. Spirit of the Woods
5.
Doomus Maximus
6. The Nightmare
7. I Am Lucifer
8. Hon dansade med döden
 
Skład:
Fredrik Evertsson - Bass
Martin Wijkström - Drums
Mikael Monks - Guitars (Rhythm), Vocals
Jonas Hartikainen - Guitars (Lead)
 
Czwarty album w dorobku tych szwedzkich doom metalowców to pozycja szczególna. „Boken om förbannelsen” jest bowiem na pozór tylko kompilacją utworów z czterech winylowych singli wydanych po wznowieniu działalności przez grupę, jednak mamy tu pewne cechy łączące te utwory w całość. Przede wszystkim wszystkie płytki są kolejnymi częściami pierwszej „Förbannelsen” sprzed trzech lat, a ich szaty graficzne są ujednolicone, będąc fragmentami tego samego obrazu, który zdobi też front „Boken om förbannelsen”.
Dlatego też brzmi to wszystko spójnie i tworzy jednolity, czerpiący zarówno z doom metalu jak i surowego hard rocka, materiał. Dwa pierwsze utwory, „Förbannelsen” i „Midnight” kojarzą się wręcz jednoznacznie z archetypowym hard rockiem z przełomu lat 60/70: surowym, mocarnym i potężnie brzmiącym. Również wybrzmiewający riff w „The Offering (Förbannelsen Part II)” to wypisz wymaluj Black Sabbath z tamtego okresu, jednak później robi się nieco nowocześniej. „Spirit Of The Woods” przypomina więc skoczniejsze utwory Cathedral, równie przebojowy jest „Hon dansade med döden”. Fajnie przyspiesza dość chwytliwy jak na tę estetykę „The Nightmare”, z kolei „I Am Lucifer” jest dość zróżnicowany, łącząc szybsze partie z delikatną, akustyczną końcówką. Tego typu eksperymenty mamy też w „Doomus Maximus”, z kulminacją w postaci niemal jazzowego fragmentu z gitarową solówką – ale skoro Tony Iommi mógł tak zadziwiać publiczność na początku lat 70., równie dobrze jego śladami może kroczyć Jonas Hartikainen. Nie jest o może płyta szczególnie odkrywcza, ale niewątpliwie warta uwagi.
(4,5/6)
Wojciech Chamryk

140_fatum-158x600-singiel.png

Goście

3638704
DzisiajDzisiaj293
WczorajWczoraj628
Ten tydzieńTen tydzień2948
Ten miesiącTen miesiąc10782
WszystkieWszystkie3638704
3.236.170.171