Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Nowy numer

hmp 85sm

Szukaj na stronie

HMP Poleca

lamb of god kreatorpw m

crystal viperbs m

beast in blackpw m

helliconx metal festival 2023nwpskx m

helstarbs m

soilwork i kataklysmpw m

metal hammer festival 2023knl m

hard rock heroes festival 2023 1nwpskx m

blind guardian plakatnwpskx m

BURNING SAVIOURS - Boken om förbannelsen

 

(2014 I Hate)
Autor: Wojciech Chamryk
burningsaviours-bakenoutforhannelsen
1. Förbannelsen
2. Midnight
3. The Offering
4. Spirit of the Woods
5.
Doomus Maximus
6. The Nightmare
7. I Am Lucifer
8. Hon dansade med döden
 
Skład:
Fredrik Evertsson - Bass
Martin Wijkström - Drums
Mikael Monks - Guitars (Rhythm), Vocals
Jonas Hartikainen - Guitars (Lead)
 
Czwarty album w dorobku tych szwedzkich doom metalowców to pozycja szczególna. „Boken om förbannelsen” jest bowiem na pozór tylko kompilacją utworów z czterech winylowych singli wydanych po wznowieniu działalności przez grupę, jednak mamy tu pewne cechy łączące te utwory w całość. Przede wszystkim wszystkie płytki są kolejnymi częściami pierwszej „Förbannelsen” sprzed trzech lat, a ich szaty graficzne są ujednolicone, będąc fragmentami tego samego obrazu, który zdobi też front „Boken om förbannelsen”.
Dlatego też brzmi to wszystko spójnie i tworzy jednolity, czerpiący zarówno z doom metalu jak i surowego hard rocka, materiał. Dwa pierwsze utwory, „Förbannelsen” i „Midnight” kojarzą się wręcz jednoznacznie z archetypowym hard rockiem z przełomu lat 60/70: surowym, mocarnym i potężnie brzmiącym. Również wybrzmiewający riff w „The Offering (Förbannelsen Part II)” to wypisz wymaluj Black Sabbath z tamtego okresu, jednak później robi się nieco nowocześniej. „Spirit Of The Woods” przypomina więc skoczniejsze utwory Cathedral, równie przebojowy jest „Hon dansade med döden”. Fajnie przyspiesza dość chwytliwy jak na tę estetykę „The Nightmare”, z kolei „I Am Lucifer” jest dość zróżnicowany, łącząc szybsze partie z delikatną, akustyczną końcówką. Tego typu eksperymenty mamy też w „Doomus Maximus”, z kulminacją w postaci niemal jazzowego fragmentu z gitarową solówką – ale skoro Tony Iommi mógł tak zadziwiać publiczność na początku lat 70., równie dobrze jego śladami może kroczyć Jonas Hartikainen. Nie jest o może płyta szczególnie odkrywcza, ale niewątpliwie warta uwagi.
(4,5/6)
Wojciech Chamryk

140_mag_baner3.png 142_mag_baner5.png 138_mag_baner1.png 141_mag_baner4.png 143_mag_baner6.jpg 144_mag_158x600px_72_dpi.jpg 139_mag_baner2.png

Goście

4227903
DzisiajDzisiaj894
WczorajWczoraj2363
Ten tydzieńTen tydzień7037
Ten miesiącTen miesiąc18183
WszystkieWszystkie4227903
44.212.99.248