ŁYSA GÓRA - Siadaj, nie gadaj

Opublikowano: sobota, 20, maj 2017 19:23 | Crowbar

(2017 Self-Released)

Autor: Wojciech Chamryk

Tracklista:

01. Intro

02. Rypni Kalinke

03. Nie teraz mamo

04. Oj, na stawu

05. Dali czarni

06. Usiudźwa Janku

07. More sokol pije

08. Cepem po ryju

09. Siadaj, nie gadaj

10. Sztoj pa moru

Lineup:

Marta Jędrzejczyk - Wokal

Dorota Filipczak-Brzychcy - Wokal

Krystian Jędrzejczyk - Perkusja

Krzysztof Rukat - Gitara elektryczn

Paweł Piotrowicz - Gitara basowa

Sylwia Biernat - Skrzypce

Grzegorz Lasek - Instrumenty perkusyjne

Pewnie co niektórzy z namiętnie oglądających telewizyjne talent show pamiętają ten zespół z programu „Mam talent”, w którym Łysa Góra dotarła do półfinału. Nie jest to jednak grupa idąca na lep pięciominutowej kariery i telewizyjnej, złudnej popularności, co potwierdza jej drugi album „Siadaj, nie gadaj”. W kontekście rosnącej popularności folk metalu w Polsce twórczość grupy z Piaseczna odbiega przy tym od dokonań, bazujących przede wszystkim na rodzimym folklorze, zespołów takich jak: Percival Schuttenbach, Żywiołak czy Diaboł Boruta.

Łysa Góra też czerpie z nieprzebranego bogactwa ludowej muzyki naszego kraju, ale sięga też do folkloru krajów sąsiednich, jak Ukraina czy Białoruś, a nawet bałkańskich. Zabieg ten sprawia, że muzyka grupy nabiera wręcz uniwersalnego wymiaru i jest powrotem do korzeni w najczystszej postaci. Wydaje mi się też, że termin folk metal jest w przypadku większości utworów z tej płyty zbytnim uproszczeniem, ponieważ, mimo solidnej sekcji i pojawiających się tu i ówdzie ciężkich riffów, kompozycje Łysej Góry znacznie odbiegają od folkmetalowej średniej. Dwie wokalistki śpiewają czysto, wręcz klasycznie, ale mamy też typowy biały śpiew, również z wykorzystaniem gwary, a warstwa instrumentalna jest równie ciekawa. Wiodąca rola skrzypiec, pojawianie się innych, etnicznych, ale nie tylko, instrumentów, subtelna przebojowość, odniesienia do folku, country, a nawet jazzu w transowym, według mnie najciekawszym na płycie, „More sokol pije” – nie ma co gadać, warto sięgnąć po „Siadaj, nie gadaj”.

(5/6)

Wojciech Chamryk