EVANESCENCE - Synthesis

Opublikowano: niedziela, 03, grudzień 2017 21:46 | Crowbar

(2017 BMG)

Autor: Wojciech Chamryk

Tracklist:

1.Overture

2.Never Go Back

3.Hi-Lo

4.My Heart Is Broken

5.Lacrymosa

6.The End of the Dream

7.Bring Me to Life

8.Unraveling

10.Secret Door

11.Lithium

12.Lost in Paradise

13.Your Star

14.My Immortal

15.The In-Between

16.Imperfection

Lineup:

Amy Lee – piano, production, vocals

Tim McCord – bass guitar, synth

Will Hunt – drums

Troy McLawhorn – lead guitar

Jen Majura – rhythm guitar

Evanescence nie rozpieszcza swych fanów, proponując po sześciu latach wydawniczej posuchy nowy-stary album, wypełniony znanymi kompozycjami nagranymi ponownie. Nie jest to jednak standardowy skok na kasę typu re-recorded greatest hits, gdyż Amy Lee przedstawia na „Synthesis” starsze utwory, ale w nowych, często zaskakujących aranżacjach, wykorzystujących elektroniczne oraz symfoniczne brzmienia. I co ciekawe brak gitar nie jest tu jakimś problemem, bowiem Nashville Music Scoring Orchestra zastępuje je w niezwykle efektowny sposób, dzięki czemu nowe wersje niejednokrotnie przewyższają oryginały. Jest to najbardziej słyszalne w tych pełnych patosu, dramatycznych piosenkach w rodzaju „My Immortal”, „Lacrymosa” czy „Lithium”, ale nawet te, w oryginale bardziej rockowo-gitarowe, jak „Never Go Back” bądź „My Heart Is Broken” zyskały na „Synthesis” zupełnie inny, bardzo szlachetny wymiar. Nie ma tu nawet cienia dysonansu, jakże często słyszanego na orkiestrowych płytach innych zespołów, kiedy to partie symfoniczne brzmiały niczym dodane na siłę, albo poszczególne utwory traciły wiele ze swego oryginalnego uroku – tu wszystko do siebie pasuje. Perkusyjne loopy i elektroniczne podkłady ciekawie wzbogacają warstwę rytmiczną, będąc łącznikiem pomiędzy typowym brzmieniem Evanescence, a monumentalnymi partiami orkiestry, zaś Amy Lee śpiewa tak dobrze, jak nigdy dotąd. Potwierdza to również nowe odczytanie sztandarowego „Bring Me To Life”, gdzie brak męskiego głosu w żadnym razie nie doskwiera, a przeciwnie, byłby on w tej subtelnej aranżacji zbyt wyraźnym dysonansem. Mamy tu też dwa nowe utwory: atmosferyczny „Hi-Lo” broni się i pasuje do reszty repertuaru, ale już „Imperfection” niekoniecznie, bo brzmi niczym konwencjonalny, rockowy numer, nieco na siłę zaaranżowany na modłę innych utworów z „Synthesis”. Całość jednak na:

(4,5/6)
Wojciech Chamryk