DARKSTORM - The Oath Of Fire

Opublikowano: sobota, 27, lipiec 2019 16:45 | Crowbar

(2018 Putrid Cult)

Autor: Wojciech Chamryk

Tracklist:

1. The Guardian Of Heavy Metal
2. The Curse Of The Pharaoh
3. The Hellfire Club
4. Into The Dead
5. The Rooks Of Azelsgard
6. A Tale Of Fury And Speed
7. Song Of Ice And Fire
8. The Quest Of The Ancients
9. Heaven (Rehearsal)
10. The Time Of The Wolf
11. The Power Of Świętowit

Lineup:
Lord Darkstorm – śpiew, gitara, klawisze
Wened – perkusja

Nazwy jak Ravenlord Darkstorm czy Darkstorm są znane każdemu fanowi black metalu w tym kraju, ale trzeci album warszawskiej grupy okazał się zaskoczeniem. Z blackiem „The Oath Of Fire“ nie ma już bowiem praktycznie nic wspólnego, a wspierany przez niestrudzonego Weneda

Lord Darkstorm eksploruje teraz, i to z powodzeniem, rejony viking/heavy metalu. O blackowych korzeniach Darkstorm przypominają tu więc tylko okazjonalne blasty („Into The Dead“) czy skrzek lidera i to wszystko. Częściej jest to dynamiczny, archetypowy heavy z dyskretnym posmakiem blackowej surowizny („The Hellfire Club“), czy już w 100 % metal z przełomu lat 70. i 80. ubiegłego wieku („The Guardian Of Heavy Metal“). Dochodzą do tego melodie i czyste wokale kojarzące się z Bathory czy naszym Norden, mamy świetne falsety w stylu Kinga Diamonda, tak jak choćby w rozpędzonym „A Tale Of Fury And Speed“, cudownie archaicznym utworze niczym z roku 1982/83. Równie dobre wrażenie pozostawiają po sobie „The Rooks Of Azelsgard“, świetny jest też dynamiczny „The Curse Of The Pharaoh“ – zbieżność tytułów pewnie nieprzypadkowa – z demonicznymi chórkami czy „The Quest Of The Ancients“. Nie przekonał mnie co prawda „Song Of Ice And Fire“, takie dziwne połącznie metalowych szant z wojenną pieśnią i stylem Bathory, ale już finałowy „The Power Of Świętowit“, jeden z trzech bonusów, to ciekawy eksperyment: balladowy black z wokalnym wyziewem i partiami fortepianu – pozornie nic tu do siebie nie pasuje, ale ma swój klimat, potwierdzając przy tym, że i w black metalu można jeszcze dodać coś od siebie, ukazując go przy tym w bardziej tradycyjnej odsłonie.

(5/6)
Wojciech Chamryk