ZIMNA WOJNA - Zimna Wojna

Opublikowano: poniedziałek, 12, lipiec 2021 20:55 | Crowbar

(2021 Self-Released)

Autor: Wojciech Chamryk

Tracklist:

Na Ulicach Miasta

Syf i Hipokryzja

Zgniły Świat

Dwa Palce w Gardło

Czas Wydostać Się

Aspołeczny

Miasto Niesprawne

Banda

Zła Dzielnica

Wariat

Uciekaj Stąd

Wypierdalać

Lineup:

Johnny Debit – gitara, wokal, brawurowa jazda tramwajem, kinematografia fikana.

Tracy Tap Chan - gitara, filatelistyka ekstremalna, kradzież papieru toaletowego ze stacji benzynowych.

Plastico Domingo – perkusja, wokal, kolekcjonowanie motyli, liczenie baranów, czesanie owiec.

Billy Adolf – gitara basowa, wokal, drift wózkiem widłowym, kąpiele w przeręblu, walka wręcz z futryną.

Drugi album wrocławskiej Zimnej Wojny na pewno ucieszy zwolenników siarczystego, a do tego buntowniczego punk rocka. Płyta powstawała w czasie ubiegłorocznych ulicznych protestów, co miało ogromny wpływ zarówno na jej warstwę tekstową, jak też i formę, bo to concept album. Klasyczny, ale nie przegadany: 12 utworów, jakieś pół godziny muzyki, czyli raptem jakaś 1/4 takiego „Tales From Topographic Oceans” progresywnego Yes. Mamy tu więc dość dosadny opis obecnych realiów, odnoszący się nie tylko do wspomnianych już protestów czy coraz wyraźniejszych, często wywołanych polityką, podziałów w społeczeństwie, ale też braku szerszych perspektyw czy wszechobecnej, często nawet w domu, przemocy. Akcent finałowy to „Wypierda lać”, utwór dedykowany politykom i walący prawdę prosto z mostu. Watpię jednak, by którykolwiek z nich, niezależnie od reprezentowanej opcji, pochylił się nad nim, a już tym bardziej wziął sobie do serca zawarty w nim przekaz... Wszystko to podane jest w energetycznej, dopracowanej muzycznie formie, chociaż zespół żartobliwie zarzeka się, że „gramy nieczysto, ale za to nierówno!”. Mamy tu więc z jednej strony punk całkiem melodyjny, można rzec nawet przebojowy („Na ulicach miasta”, kojarzący się z Farben Lehre „Aspołeczny”), ale i siarczysty, spod znaku Dezertera („Syf i hipokryzja”) czy KSU („Miasto niesprawne”). Swoje robią też chóralne refreny („Zgniły świat”, „Zła dzielnica”) oraz klawiszowe tła („Dwa palce w gardło”, „Uciekaj stąd”). Bywa też, że syntezatorowe partie wychodzą na plan pierwszy, tak jak w „Wariacie”; nawiązania do reggae i ska („Czas wydostać się”, „Banda”) też są ciekawym urozmaiceniem tej udanej płyty.

(4,5/6)

Wojciech Chamryk